Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

postheadericon Σεμέλι Τηλεμάχου



Ευτυχία είναι να νιώθεις άνθρωπος.

Να αισθάνεσαι πως δεν θέλεις στον καναπέ να κάτσεις,

Ούτε για χάρη μιας ειδίκευσης διάφορα να γράψεις.

Μήπως...θέλεις να πετάξεις;

Άκουσε γλυκιά, εμπνευσμένη μουσική,

Φτιαγμένη από του ανθρώπου τ' όνειρο, το βίο, τη ψυχή.

Θες ν' αγναντέψεις ολάκερη τη γη;

Πάρε ένα κουπί, τράβα προς την ποθητή σου διαδρομή.

Κι αν δεν ξέρεις πού πας, τι θες, ούτε τι είναι αυτή η ευφορία,

Θυμήσου πως παίζει αδιάκοπα της ζωής η μελωδία.

Κι αν ο ήλιος δύσει,

Χωρίς στο πρόβλημα να 'χεις βρει τη λύση,

Κι αν στα ερωτήματά σου δεν έχεις απαντήσει,

Ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Πιές ένα ζεστό τσαγάκι.

Σκέψου.

Ονειρέψου.

postheadericon Μαριλένα Κυριάκου

Σαν μαριονέτα σου με έχεις καταντήσει.. μα τα σχοινιά όμως είναι κομμένα. Δες με...κουνάω τα χέρια μου, μπορώ να σε φτάσω..μπορώ να σε αγκαλιάσω..! Μου κλείνεις τα μάτια. Δεν θες άλλο να σε κοιτάω. Η παρουσία μου σε σκοτώνει. Όμως δεν μπορείς πλέον να με βάλεις στο κουτί μου. Τώρα είμαι ελεύθερη. Κοίτα! Χορεύω. Κοίταξέ με!! Αποστρέφεις το βλέμμα. Κι εγώ απλά σε κοιτάω. Πώς σκλήρυνε έτσι το πρόσωπό σου; Σιωπή. Ακόμη μια απέραντη, κατάμαυρη σιωπή. Κι αν δεν μπορείς να με έχεις παρά μόνο ως ένα παιχνιδάκι σου; Πάρτο απόφαση: η Barbie έχει πια πεθάνει.
Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

postheadericon Μάριος Κ.


Για μια στιγμή στο δρόμο μου συνάτησα παγίδες, αγκάθια, ομίχλη και αδιέξοδο

 όμως μες το σκοτάδι και αν χαθείς, αν ζαλιστείς και πέσεις και δεν μπορείς να σηκωθείς  μη σε νοιάζει, μη τυχών και τρομοκρατηθείς. Ο άνθρωπος για να φτάσει στο φως,πρέπει

 πάντα να διασχίζει το σκοτάδι,έτσι και εγώ πορεύομαι με την ελπίδα πως κάποτε θα το βρω.

 Δεν με τρομάζουν τα στοιχειά ,έχω μάθει να πολεμάω χωρίς φόβο.

Τι και αν με ρήξαν χαμηλά?θα βρω εγώ ένα τρόπο .

 Τη βλέπω...λες να εξαπατώμαι?μια ηλιαχτίδα μου ζεσταίνει τη καρδιά,και εγώ πορεύομαι στο

δρόμο μου το δύσκολο ..θα φτάσω,θα πέσω,θα προσπαθώ,θα σηκωθώ...θα φτάσω....

postheadericon 'Νεκροθάφτης"


μερα βροχερη, σταγονες νερου πεφτουν απο ψηλα

τα ματια ειναι το συννεφο, σκοτεινο που αστραφτει και βροντα

πεφτουν πολλα δακρυα, δακρυα της ψυχης

μεσα μου ενας ατελειωτος χειμωνας

η ψυχη μου παντα μονη, ο ηλιος δεν χωραει

χαμενος στο ατελειωτο σκοταδι,

ο πονος, εγινε απυθμενο ποταμι

η ζωη τελειωνει, ο θανατος ο μονος λογος για να ζω

η ομορφια του θανατου ειναι το ποιο μαγευτικο τραγουδι

Και η μονη ελευθερια απο αυτο το καταραμενο κορμι
Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

postheadericon Σκέττο Χρίστος!




Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
ΑΠΟΛΥΤΗ '
ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗΜΑ
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΠΩΛΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΘΥΣΙΑ
ΖΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ,
ΑΝΤΙΣΤΑΣΟΥ '
ΒΑΛΤΟ ΞΕΡΟ ΣΟΥ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ

postheadericon Marios Filth


Thirst for blood, vengeance a dream so pale.
Gunshots shout, time is running out.
Gunshots sound, gunshots all about.
Thirst for blood, vengeance, a dream so pale.

Lilies fly, filling the sky, and earth.
Red carpets, purple veil, endless.
Thirst for blood, vengeance, a dream so pale.
Gunshots shout, time is running.

postheadericon Αρίστη Peace



ΖΗΣΕ!!!

Όλα γκρίζα και άχρωμα;;
Όλα απαίσια και ματαιόδοξα;;;
Ξύπνα!!!

ΖΗΣΕ!!!

Κάθε μέρα, κάθε νέα ηλιαχτίδα και φως σου δίνει δύναμη και ελπίδα!
Ξεσκλάβωσε την ζωή σου από κάθε τι μαύρο!
Βάλε όμορφες πινελιές στην καρδιά σου και στα όνειρα σου!

ΣΗΚΩ! Πίστεψε στην αλλαγή που θα κάνεις με την ΘΕΛΗΣΗ σου!

postheadericon Patrick


Dark room, silent sounds and nothing more
there's nothing here, I open the door
I go up, climb higher and higher
I see whole city, lit with lantern fire
I sense breeze from sea, it brings new smells
Particles of dust, like tiny words: magical spells

postheadericon Jordan


η λυτρωση θα ρθει..


οταν βγαλω
μια τριχα απ τα μαλλια μου
διχως να σκεφτω το δευτερολεπτο του πονου

οταν φτυσω
την ανωμαλη σιωπη μου στο μπουκαλι με τη μπυρα
και τρεξω πισω της

η λυτρωση θα ρθει...

οταν κοιταξω
τον παντα ησυχο δρομο απ το παραθυρο
και τον δω να εγκωμιαζεται απο την καταστροφη του

οταν δω
για πρωτη φορα
μια πορτα να κλεινει


η λυτρωση θα ρθει...


οταν κρεμασω
τους αλλους μου εαυτους διπλα στα ρουχα μου
και βγω στον ηλιο με την βραδυνη μου οψη

οταν ξεχασω
το χαμογελο στον καθρεφτη μου
γιατι η λογικη εγινε αρρωστια
και ζηταει απελπισμενα τα ματια μου

οταν ξερασω
τις σκεψεις μου τη σωστη στιγμη
γιατι δεν εχω λεφτα να πλυνω την ντροπη μου

θα ρθει...

οταν ολος ο κοσμος γινει γαλαζιος
και οι πληγωμενες ανταυγειες του
μπαλωσουν τις ασθενικες ορμες μου
και η λαμψη του
θα μεινει για παντα στα ματια μου
καθως θα αφουγκραζομαι τη ζωη μου
στα καθισματα του λεωφορειου

postheadericon Jordan


η λυτρωση θα ρθει..


οταν βγαλω
μια τριχα απ τα μαλλια μου
διχως να σκεφτω το δευτερολεπτο του πονου

οταν φτυσω
την ανωμαλη σιωπη μου στο μπουκαλι με τη μπυρα
και τρεξω πισω της

η λυτρωση θα ρθει...

οταν κοιταξω
τον παντα ησυχο δρομο απ το παραθυρο
και τον δω να εγκωμιαζεται απο την καταστροφη του

οταν δω
για πρωτη φορα
μια πορτα να κλεινει


η λυτρωση θα ρθει...


οταν κρεμασω
τους αλλους μου εαυτους διπλα στα ρουχα μου
και βγω στον ηλιο με την βραδυνη μου οψη

οταν ξεχασω
το χαμογελο στον καθρεφτη μου
γιατι η λογικη εγινε αρρωστια
και ζηταει απελπισμενα τα ματια μου

οταν ξερασω
τις σκεψεις μου τη σωστη στιγμη
γιατι δεν εχω λεφτα να πλυνω την ντροπη μου

θα ρθει...

οταν ολος ο κοσμος γινει γαλαζιος
και οι πληγωμενες ανταυγειες του
μπαλωσουν τις ασθενικες ορμες μου
και η λαμψη του
θα μεινει για παντα στα ματια μου
καθως θα αφουγκραζομαι τη ζωη μου
στα καθισματα του λεωφορειου
the daisiest tulip*


Εμείς κάνουμε τη διαφορά

Γιατί αυτή η μάχη για τη διαφορετικότητα;
Πόσο άσχημη μπορεί να είναι;
Δεν έβλαψε ποτέ κανένα.
Γιατί λοιπόν να προσπαθούμε να τους κάνουμε όλους ίδιους;
Πώς τους κάνουμε όλους ίδιους;
Τους βασανίζουμε, τους ντροπιάζουμε, τους κοροϊδεύουμε,
 τους κάνουμε να νιώθουν άσχημα για αυτό που είναι.
Κι αυτοί σταματούν να θέλουν να είναι αυτό που είναι,
 αφού δεν αντέχουν πλέον!
Δεν είναι κρίμα;
Να κάνουμε τους ανθρώπους να ντρέπονται για τον εαυτό τους.
Για το φύλο, το χρώμα, τα πιστεύω τους.
Σαν αυτούς, το ΄40, που σκότωναν όλους όσους δεν τους έμοιαζαν.
Απλά τώρα είμαστε σκορπισμένοι, και το κάνουμε καθημερινά.
Ποτέ δεν έπαψε, ποτέ δεν παύει.
Όμως πότε θα πάψει;
Αυτό εξαρτάται μονάχα από εμάς.
Εμείς κάνουμε τη διαφορά.

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
To blog αυτό έχει δημιουργηθεί από μια ομάδα ανθρώπων, χωρίς προσωπικό όφελος. Είναι ένα ελεύθερο blog το οποίο ο κάθε ένας μπορεί να μας στείλει στην ηλεκτρονική μας διέυθυνση τις δικές του σκέψεις, ποιήματα, στίχους, διηγήματα και ότι άλλο τον εκφράζει χωρίς συγκεκριμένη θεματολογία. Eδω θα ειναι ο δικος μας χώρος αναζήτησης και ανταλλαγής απόψεων. Θα χρειαστούμε την βοήθεια σας όσο αφορά την διάδωση αυτής της σελίδας, καθώς πολλοί νεοι που γράφουν θέλουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους. Αυτο το blog μπορει να αποτελεσει για ολους εμάς τη δικη μας φωνη. Ενας απο τους κυριους στοχους μας ειναι μεσα απο τη δημιουργια αυτου του blog να δημιουργηθει η εντυπη μορφή του. mavripena@hotmail.com

Αναγνώστες

Από το Blogger.