Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Σάββας Καζάκος

ΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΌΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΑΝ ΜΕ ΔΕΙΣ
ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΕΙΣ
ΘΑ ΈΡΘΩ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΦΙΛΙ
ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΑΣ ΜΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ
ΣΑΒ ΦΥΛΑΚΑΣ ΆΓΓΕΛΟΣ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ
ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ
ΌΤΙ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΘΑ ΔΙΩΧΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΜΟΝΟ ΧΑΡΑ ΝΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ
Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Psyched-elya

Όσο πάει αφήνομαι περισσότερο στην ύπαρξη.
Και κάνοντας το αυτό, αυτομάτος βρίσκομαι να ζω στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.
Πόσο όμορφο είναι αλήθεια να ζει κάποιος στο παρόν του....
Να αφήνεται να ρέει...
Να αφήνεται να πλημμυρίζει από αυτή την ατελείωτη ενέργια.. τη συνείδηση.
Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όποτε το κάνω. Αληθινά ευτυχισμένη...
Και ευτυχία θεωρώ την κατάσταση του να είναι κανείς χωρίς κανένα ίχνος φόβου.
Είναι η κατάσταση όπου κανείς μπορεί να απολαμβάνει τη στιγμή, την αναπνοή, το σώμα του,
την ενέργια μέσα και ολόγυρά του, ολόκληρη την ύπαρξη
Η "ευτυχία" βρίσκεται παντού γύρω μας, πασχίζει να μας κάνει να τη δεχτούμε, μα εμείς όλο της κλεινουμε την πόρτα.
Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Άννα - Μαρία Στυλιανίδου


Ο εγωισμός σου

Ο εγωισμός σου δεν θα σε πάει πουθενά
στάσιμος θα μείνεις 
με απογοήτευσες
κι άλλη σημασία δεν θα έχεις
τώρα που είναι γρήγορα κόψε το νάζι 
έλα κοντά
αλλιώς ξέχνα τα πάντα
δεν είμαι σκληρή αλλά ειλικρινείς.

see feel touch silence

i saw his 
beauty in the moonlight
i draw the lines
beneath him
my heart is torn
my brain is bleeding
at the bottom of the blackest hole
now i cant feel anything 
i mend it 
my memories 
cant touch anything
the heat of my tongue
that let me speak
has already cooled 
feels like screaming
but silence remain
s

postheadericon Εστέλα

'Ελα.
Έλα και κάτσε εδώ.
Δίπλα μου.
Να μπορώ να σε κοιτάζω.
Να σε παρατηρώ.
Δεν θα μιλήσω καθόλου.
Στο υπόσχομαι.
Λέξη δε θα βγάλω.
Το να σε νιώθω εδώ δίπλα μου, μου είναι υπεραρκετό.
Δε θα σου ζητήσω εξηγήσεις, ούτε και να δικαιολογηθείς.
Αυτά μου φαίνονται αχρείαστα μπροστά στην υπέροχη παρουσία σου εδώ.
Αν θέλεις κιόλας, πάμε να κάτσουμε εκεί.
Στα σκαλάκια.
Και να κοιτάζουμε τ'άστρα.
Το φεγγάρι.
Αχ. Το φεγγάρι.
Σου'χα πει πως το φεγγάρι μου θυμίζει το προσωπό σου και τ'άστρα τα ματια σου.
Επιμένω να το πιστεύω.
Θα πάμε να φάμε μετα;
Αχ ναι. Σε παρακαλώ.
Μου'χει λείψει αυτό.
Να πάμε εκεί στο γνωστό τραπεζάκι.
εκεί, δίπλα στο δάσος.
Υπέροχη η θέα.
Κι η μυρωδιά των δέντρων που σμίγεται με αυτή της ρήγανης στις τηγανιτές μας πατάτες, που πάντα τρώγαμε με τζατζίκι.
Θυμάμαι που μου 'λεγες πως η γιαγιά σου έκανε υπέροχο τζατζίκι, αυτή που μένει στη Ρόδο.
Και μου 'λεγες, "κρίμα που δεν πήγαμε καμιά φορά να το δοκιμάσεις, θα ξετρελλενόσουνα!! "
Πόσο με ξέρεις.
Πάμε στη Ρόδο;
Να ξετρελλαθώ;
Πάμε να γνωρίσω την υπέροχη γιαγια σου;
Τι να μου πείς κι εσύ;
Σου'ρθαν όλα ξαφνικά.
Το ξέρω.
Απλώς με παρέσυρε ο ενθουσιασμός μου.
Με ξέρεις πως ενθουσιάζομαι με μικροπράγματα, αγάπη μου!


Ωχ.Ξέχασα.Είπα πως δεν θα μιλήσω.Με συγχωρείς.Μην ανησυχείς όμως.Δεν είναι τίποτα.Απλώς ψυχορραγώ..
 

postheadericon Lonewolf

Μοναξιά και ένα ατέλειωτο ταξίδι μέσα από το σκοτάδι

Μιαν αγκαλιά γυρεύω, ένα χέρι να κρατήσω και είμαι μονάχος στην τρέλα μου

Ο λύκος με φωνάζει να ταξιδέψουμε ως το φεγγάρι

Τον ακολουθώ σε ένα ξέφρενο ρυθμό  στης θάλασσας τον βυθό ........


Ησυχία και απόλυτο σκοτάδι.... μια βόλτα μέχρι τον ανήλιαγο Άδη

Θα είναι η τελευταία φορά ..θα αναγεννηθώ ξανά

Η βροχή της ερήμου με αλλάζει με καλεί όρθιο μέσα από τις φλόγες να βαδίσω

Το δικό σου χέρι να αγγίξω....


---
Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το χαμογελό σου ....
Χαμογελάω και ανοίγω τα χέρια να σε πιάσω μα αγγίζω το κενό.
Σε ψάχνω, μήπως θα σε βρω ; κλείνω τα μάτια γιανα ‘ρθείς κοντά.....
Τα ανοίγω και έχεις φύγει μακριά....
Ίσως δεν ήσουνα ποτέ εκεί κοντά και εγώ ειμαί αιχμάλωτος στης τρέλλας τα δεσμά .

Νύκτωσε και το μυαλό κενό, η ψυχή φωνάζει: γιατί δεν είσαι εδώ;
Μια στιγμή για να σε δώ και να πω ευχαριστώ
Ευχαριστώ για το τίποτα και για τα πάντα.............






postheadericon Ψευδώνυμο "Ασυμβίβαστος"


Ασυμβίβαστος

Είναι η καρδιά μου ένα κουβάρι, ένα κουβάρι είναι
πότε να σε θυμάτε και να θαρρεί πως κάπου θα σε δει
πότε να εύχεται πως κάποιες στιγμές μαζί σου θα τις ζήσει
να μην ξέρει αν κάποιο δρόμο έχει στη ζωή 
χωρίς εσένα αν έχει λόγο, αν έχει κάτι να χαρεί.

Κι αν χάρηκα πολλά μες στη ζωή, δεν ήτανε για σένα
δε μου φτάνουνε πουτάνα ζωή μονάχα αυτά εμένα*
όχι, Όχι σου λέω δεν είμαι αχάριστος
δεν είμαι γιατί έμαθα ή τουλάχιστον προσπαθώ
να σέβομαι αυτά που μου έρχονται γιατίι...

Όπως και να το κάνουμε τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή.
Δεν σε φτάνει μωρή πουτάνα τα κάνεις θέλοντας κιόλας*
να ξέρεις όμως πως δεν θα μου γλιτώσεις θα σε πιάσω κάποτε
κι αν έκλαψα γράφοντας τον πρώτο στίχο τώρα σταμάτισα
γιατι; επέιδη με ξενέρωσες με το στυλάκι σου ΖΩΗ,

Επειδή μου έκανες τόσα για να βάλω μυαλό αλλά
εγώ τίποτα, εκεί, μένω εντός...δεν ξέρεις...
δεν ξέρεις πόσο έκλαψα όμως, πόσες στιγμές ήμουνα θλιμμένος
πόσα χρόνια περάσανε έτσι* έτσι μαραμένα από πόνο
γιατί πάντα κάποιος άλλος που αγαπούσα πονούσε,

Γιατί κάποιος που είχα γνωρίσει έφυγε νώρις.
Ούτε να τον χαρώ πρόφτασα τον φίλο μου. Νίκο
ήσουν από τους λίγους που γύριζαν και πλάι τους...
Μα έτσι τα εκανες ζωή ανέλπιδα μας τα πλασάρεις πια
τι να κάνουμε... θα σε αντέξουμε, δεν θα σε ανεχτούμε και τώρα;

Αλλά να ξέρεις και να θυμάσε εμένα.
Δεν θα μου ξεφύγεις όσο κι αν το θες, όσο κι αν μας καις
κι όπως τίποτα δεν είναι τυχαίο για μας έτσι και για σένανε ζωή
ο τροχός είναι κυκλικός γιατί;;; για να γυρίζει εύκολα.
και κτύπα εκεί που πρέπει... Δεν θα γλιτώσεις ρουφιάνα!



2.


Μια απορία...

Είναι η μεγάλη σου αλήθεια ένας πόνος
ένας απότομος γκρεμός που με κρατάει εδώ
με ρίχνει, με πιάνει και με αφήνει να ζω
μες στα κομμάτια που φτιάχνω
από λύπη, στη χαρά της ζωής.

Αλλά ποιός ξέρει;
εσύ ή εγώ;
ίσως κανένας...
ποιό άρα να 'ναι το σωστό;
αυτό το αισθάνομαι, αυτό που ζω;

Έλα, πες μου αν έχεις νιώσει ποτέ
αν έχεις κάνει κάτι χωρίς να το θες
αν με συναίσθημα έλουζες τις ωραίες στιγμές
στιγμές που αγαπούσες ακόμη και χθες
δίχως σκέψη καμιά* μοναχά την καρδιά.

Ζω στο συναίσθημά ΜΟΥ, αυτό ζω...
στη τελική, χωρίς να είμαι επιζών
χωρίς να ξέρω αν είναι σωστό
ή πρέπον αυτό
μια ζωή δίχως αγάπη για τον δικό μου εαυτό.


postheadericon Ψευδώνυμο "μπαγουδο"


"Τι θα γίνόταν αν αγαπούσαν όλοι
πραγματικά ; ",
ήταν το σύνθημα που είδα σε ένα τοίχο
καθώς έκανα τη βόλτα μου.
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ
ήταν η αλήθεια
και με βασάνιζε αυτή η σκέψη
όλη την ήμερα.
Ρώτησα κόσμο,άνοιξά βιβλία,έψαξα
στα λόγια όλων των σοφών μα κανείς
δεν μου 'χε δώσει απάντηση. "Κι ο τύπος
που το 'χε γράψει μια απάντηση θα ζητούσε"
σκέφτηκα και έπεσα για ύπνο.
Πάνω στα πιο τρελλά μου όνειρα
έίδα και μια στιγμή τον πλανήτη γή
κάπως αλλιώτικο μπορώ να πώ γιατί έβλεπα
παντού παιδιά να παίζουνε και μια φωνή να μου λέει "αγάπα".
πετάχτηκα απ'τον ύπνο μου και πήρα το σπρέυ που είχα στη τσάντα,
έφυγα τρέχοντας βρήκα τον τοίχο κι απάντησα " Τα κράτη θα είχαν καταρεύσει"

postheadericon Πωλίνα

Κοιτάω πίσω στην αφετηρία, 
Πόσο μακριά μοιάζει αυτό που κάποτε ήταν τόσο κοντά 
Η ζωή προχωρά σε έτη φωτός και εμείς μένουμε στα παλιά; 
Οι φωνές δεν ακούγονται πια 
Έχουν χαθεί τα μαύρα πουλιά
Μια φορά μου είχες πει σ’αγαπώ μα δεν το ακούω πια 
Ένα τραγούδι θυμάμαι που δεν το αναγνωρίζω πια 
Μια σκιά σε δωμάτια σκοτεινά γυρνά ξανά 
Μια λαχτάρα από το πουθενά μέσα μου ξυπνά....


------

Στον John Lennon....

Σε όλη τη διαδρομή της κράταγες το χέρι σφιχτά...
Σε κοίταγε γεμάτη αγάπη....
Ήταν το άλλο σου μισό.
Σε κάθε διαδρομή θα της κράταγες το χέρι σφιχτά...
Θα κοίταγες τα μάτια αυτά που σου έλεγαν τόσα πολλά
Στο μυαλό σου είχες ένα ποίημα που είχες γράψει παλιά,
Μίλαγε για αγάπη,για ειρήνη και χαρά,
Έλεγε στο κόσμο να ζεί αρμονικά,
Μια μελωδία γεμάτη τέχνη,στερεωμένη στο χρόνο καλά...
Κατέβηκες από το αμάξι,με εκείνη αγκαλιά,
Της ψιθύρισες λόγια γλυκά και τρυφερά,
Τα χείλη της φίλησες για τελευταία φορά.
Η φωνή του ακούστηκε πίσω σου ξαφνικά.
Αυτόγραφο θα θέλει σκέφτηκες απλά...
Μα μέχρι να καταφέρεις τα μάτια του να δείς,
Τη σφαίρα δέχτηκες στο σώμα σου ...
Τα πάντα έσβησαν...μια σκέψη μόνο..
Μια τελευταία σκέψη μόνο...
Τα μάτια της, τα μάτια της να έβλεπες για τελευταία φορά.
Μπορεί να έσβησε το σώμα σου μα ζεις παντοτινά
σε στίχους και τραγούδια που λένε τα παιδιά,
ο κόσμος δεν ζεί ακόμη αρμονικά μα
κάποτε θα γίνουν τα όνειρα που ζωγράφησες με νότες πραγματικά.

Πωλίνα
Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Ψευδώνυμο "Ασυμβίβαστος"


Μια απορία...

Είναι η μεγάλη σου αλήθεια ένας πόνος
ένας απότομος γκρεμός που με κρατάει εδώ
με ρίχνει, με πιάνει και με αφήνει να ζω
μες στα κομμάτια που φτιάχνω
από λύπη, στη χαρά της ζωής.

Αλλά ποιός ξέρει;
εσύ ή εγώ;
ίσως κανένας...
ποιό άρα να 'ναι το σωστό;
αυτό το αισθάνομαι, αυτό που ζω;

Έλα, πες μου αν έχεις νιώσει ποτέ
αν έχεις κάνει κάτι χωρίς να το θες
αν με συναίσθημα έλουζες τις ωραίες στιγμές
στιγμές που αγαπούσες ακόμη και χθες
δίχως σκέψη καμιά* μοναχά την καρδιά.

Ζω στο συναίσθημά ΜΟΥ, αυτό ζω...
στη τελική, χωρίς να είμαι επιζών
χωρίς να ξέρω αν είναι σωστό
ή πρέπον αυτό
μια ζωή δίχως αγάπη για τον δικό μου εαυτό.


postheadericon Ψευδώνυμο 'Μικροβιοφοβική Κατσαρίδα"


Βυσσινή αγγίγματα στο τέρμα του κρότου
Μια καμάρα κτισμένη στη μέση του δρόμου, ένα γιοφύρι βαμμένο χρώμα ερυθρό.
Κρατάμε στα χέρια μια σταγόνα νερό που ρέει μέσα στα σωθικά αυτού του τόπου.


Ένα κίτρινο πλάνο στο βάθος. Ένας βυσσινής ουρανός.

Ταξίδια από πόλη σε πόλη. Διαδρομές σε σκαλοπάτια, όλο-πράσινα δωμάτια.



Αναποφάσιστα, πλανεμένα κοιτάγματα στο βάθος του ορίζοντα..

Εκεί που εφάπτεται, η νοητική αυτή γραμμή, που κράτησες για να αγαπάς.

---
Απόγευμα

Στο κάποτε, στον ήλιο που δύει. Θα ναι οι καλημέρες μου σαν τα χιόνια που λιώνουν.
Στην καρδιά μου που αναζητά και περιμένει. Στην μελωδία που θα φτιάξω απόψε.
Μια γλυκόξινη ευωδία απ΄ το ζεστό μου τσάι, ένα χαλαρό κρύο αεράκι να με παιδεύει.
Όλα εκείνα που φαντάστηκα, στάζουν μέλι και χρυσό. Μου κλείνουν το μάτι και με πιστεύουν.
Θα τα ακολουθώ μέχρι να δω το τέλος μου, μέχρι να ξέρω ότι έφτασα σπίτι..
Θα με βρουν την επόμενη μέρα το πρωί, να κοντοστέκομαι πίσω απ το τζάμι και να βλέπω, να ανάβω συνέχεια την φωτιά στο τζάκι και να παίζω με την στάχτη. Για να μην με ξεχάσω, για να μην ξεχαστώ.

postheadericon Mιχαήλ Κ



Σε αυτούς που βλάπτουν, που δίθεν κυβερνούν. Σε εσάς τους "παντογνώστες" .

Εσύ, με αφόρτηστο μυαλό κοροιδεύεις.
Κι εσύ, πίνακα πολέμου βλέπεις, κι έτσι πράττεις.
Τέρας.
Την ασχήμια του εγώ σου μόνο δείχνεις, εσύ, παιδί της δίθεν κοινωνίας.
Τέρας!
Θρύψαλα τα Θεία λόγια από εσένα,
Οξυδωμένο κλειδί, κι εσύ, μιας χρυσής κλειδωνιάς.
Τέρας.
Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Aντρέας Χριστοφόρου

Υπηρετώ το χώμα
^Το είδωλο της χάρτινης παλάμης σου
κρέμμεται απο τα μισάνοιχτα βλέφαρα
του θολού μου καθρέφτη, έχο κρατήσει τα φιλιά κολλημένα
στην πόρτα, εχω ξεθάψει μια αγκαλιά ποτισμένη με χώμα,
πόσο ακόμα?,πόσο ακόμα? να με βλέπο σε κόμμα.?
Είμαι άνθρωπος μα συνάμα απάνθρωπος που σ αγαπώ
ακόμα.


Το κρασί σου το κράτησα, και το γέυομαι ακόμα,
μα η γέυση του χάλασε, εχύθει στο χώμα.

Με τούτη τη δύναμη σε τούτο το κόμμα,
έγινα ρόδινος δε μοιάζο με χώμα.

Παλεύω αντάμα σου να γιάνω απο σένα,
μου λείπει ο έρωτας,μου λείπει η γαρδένια.

Τις μέρες επάγωνα, τις νύχτες επώνουν,
μα στα μάτια σου τ'αφηνα, αυτά τα χρυσάνθεμα
και τα καλά μου εφόρουν..

---
Gia panta

Opws ka8e 3imeroma pou paramenei pagomeno
sta magoula mou etsi k esei parameneis sto
kentro tou nou.

Stalaxtites ta logia sou filakes oi stigmes
klidomenes sto nou.

Exo pe8ani 1000 fores
Exo arrostisei gia panta
S'exo vrei genika sta misa mou nisia
kapou stou nou to vorra 8a s'exo prodosei.

I kardia mou xtipa se ri8mous dixos ptosi.
min distaseis 3ana na mou peis pos 8a nioseis

San na ir8es 3ana den 8imame kamia na sou
miazei selini.
Iposiniditos eros na kaliptei sti mpanta den
eisai edo ma se mirizo gia panta..

postheadericon Δημητρα Ιωαννου

Εδώ και καιρό ξέρω μια κοπέλα. Πάντα χλεύχαζε την αγάπη, ποτέ της δεν πίστεψε σ'αυτή. Αντίθετα πίστευε πως η αγάπη ειναι η ίδια η καταστροφή, δεν την χαρακτηρίζει καν σαν συναίσθημα, σαν μια ενόχληση απο φαγητό στα δόντια θα το περιέγραφε καλύτερα. Κάτι πολύ απρώσοπο ήταν για αυτην η λέξη, κάτι που δεν είναι αναγκαίο για να ζεί κανείς. Η καλύτερη δύναμη λεει είναι να στηρίζεσαι στον εαυτό σου και μόνο, η αγάπη σε κάνει ευάλωτο και χαζό. Η αγάπη -ή τελοσπάντων αυτή η λέξη με α στερητικο - είναι μόνο μια πλάνη, μια αποπλάνηση του μυαλού και αν όχι της σάρκας. Είναι μια ευκαιρία να τρελλαθείς έχοντας μια δικαιολογία - την αγάπη. " Είμαι ερωτευμένη, Σ'αγαπώ " αυτά τα λόγια δεν τα λένε πια με τη ψυχή, τα λένε με τη φωνή τους, αυτά σκεφτότανε συνέχεια. Επισης κάπιο βραδυ την άκουσα να λέει " Γιάτι να αφεθώ, γιατί να αγαπήσω. Το να ερωτεύεσαι και να αγαπάς δημιουργήθηκε απο την αναγκη του ανθρώπου να μην είναι μόνος του. Συνεπώς η αγάπη είναι η μεγαλύτερη μοναξιά ενλος ανθρώπου, απλά δεν την περνάς μόνος αλλά με ακόμα ενα άτομο. " Αυτο όμως που με κανει να αναρωτίεμαι πιο πολύ για αυτη την κοπέλα, ειναι το γεγονός γιατί τοση ώρα μιλάω για μένα σε εναν αμίλητο και μεγάλο καθρέφτη. 



----

Εσύ, ο πιο μυστήριος επισκέπτης στη ζωή μου -επισκέπτης, τι ειρωνικό, αλλά ίσως η πιο κατάληλη λέξη τελικά-. Έρχεσε, φεύγεις, κάτι σαν τον άνεμο. Τους επισκέπτες χαιρόμαστε να τους έχουμε κοντά μας, το κακό μ'αυτους είναι πως όταν έρθουν δεν μένουν για πολύ, φεύγουν πάλι, ευτηχώς όμως μέχρι την επόμενη τους επίσκεψη. Περνάμε ωραιές στιγμές μαζί τους όταν είναι κοντά, φεύγοντας όμως αφήνουνε πίσω μια δόση νοσταλγίας, " Θα σε ξαναδώ ? " - αναρωτιέμαι, μυστήριε επισκέπτη ? Πολλές φορές σκέφτομαι αν θα μπορούσε να ήσουν κατι περισσότερο απο αυτό, αλλά ας μην είμαι χαζή, τι πάει να πει κάτι περισότερο, οι σχέσεις των ανθρώπων δεν " ταμπελόνονται " λες, εξάλου ο άνεμος δεν φυσάει πάντα προς την ίδια κατεύθηνση.            

postheadericon Λάμπρος Πολυκάρπου

Λευκα Βλεφαρα

Νιφαδες χιονιου πεφτουν αφηνοντας τα χναρια τους στο παγωμενο προσωπο σου,
πασπαλιζοντας με το λευκο χρωμα του χειμωνα τα βλεφαρα σου.
Δεν μιλας μα ο πονος καθρεφτιζεται στον ηλιο που ξεψυχα αργα μεσα στα ματια σου.
Ο αθεραπευτος πονος που σου βαραινει την ψυχη.
Την ψυχη που στριγκλιζει σαν τον ανεμο που παρασερνει μακρια την καθε σου ελπιδα,
αφηνοντας τα ξεθωριασμενα σου ονειρα να σιγοσβηνουν σπαρταροντας στη ροη του χρονου...




Εγκατάλειψη


Επαψα πια να προσπαθω απ τη μοιρα να ξεφυγω,
σαν ενας αποκαμομενος ναυαγος.
Καθομαι μονος πια στις σκεψεις μου πνιγμενος
μες του μυαλου μου το κελλι κλεισμενος
χαμενος μες' τα δαιδαλωδη μονοπατια των γκριζων αναμνησεων,
κι' αναπολοντας με χαμογελο πικρο,
απλα ανασαινω...

postheadericon Αndrew

Θάλασσα.. 


Συχνά πυκνά καταφεύγω σε τζίνην.. 
Άλλωτε ήρεμη, άλλωτε φουρτουνιασμένη.. 
Τα κύμματα της άλλωτε φακκούν με μανία 
πάστους βράχους τζιε τους κυμματοθραύστες 
τζιε άλλωτε χαιδέφκουν τες ακτές στοργικά.. 
Ταξιδιάρικη, νοσταλγική, μελανχολική 
μα πάντα τζιαχαμέ έτοιμη να σε συντροφεύσει 
τες νύχτες σου τζιε ν' ακούσει τζίνα που σε ζορίζουν.. 
Ο ήχος των κυμμάτων εν μια λύτρωση τζιε ένας καθυσηχασμός 
των ταλαιπωρημένων ψυχών τζιε σε συνδιασμό με την απέραντη 
τζιε ατέρμονην έκτασην της κάπου καταλαγιάζει 
την φουρτούναν της ψυσχής.. 
Θάλασσα, το απόλυτο ψυχοφάρμακο..


Κάκτος..


Εξύπνησες τζιε σήμερα..
Ακόμα μια μέρα προδιαγράφεται για σένα.. Σηκώνεσαι, ψήνεις καφέ, τυλίεις ένα τσιάρο τζιε κάθεσαι. Το μούθκιασμα που νιώθεις πασ' την φάτσαν σου μιας τζιε είσαι αγουροξυπνημένος σιγά σιγά υποχωρεί. Τα μμάθκια σου δειλά δειλά αννίουν τζιε αντικρύζουν τες ηλιαχτίδες του φωτός που φακκούν πάστην μουτσούνα σου φωνάζοντας σου τέλειωνε ξύπνα, ζήσε..Ένω τελιώνεις με το πόφιρμαν σηκώνεσαι τζιε αρκέφκεις να προγραμματίζεις την μέραν σου.. ΚΕΝΟ! Τίποτε έν έσχις να κάμεις, είσαι λειψιμιός που ιδέες, φαντασίαν τζιε δημιουργίαν τζιε μια στιγμιαία απάθεια έρκετε τζιε 
καλύφκει την ψυσχήν σου.. Καταρρέεις, Πάλε! Προσπαθείς να καταπιαστείς που κάπου για να έβρεις μιαν άκρην μα έν μπορείς, ότι πιάεις παρετάς το τζιε δυσανασχετείς χωρίς να έσχις προσπαθήσει κάν.. Στα μμάθκια των άλλων είσαι μια μάζα που απλά τζοιμάτε ξυπνά τζιε το αντίθετο, ένα κρέας, μια κατάσταση χωρίς νόημαν.. Μια αέναη κατάσταση καθημερινά ύπνος - ξύπνημαν - καθήσιν τζιε το αντίστροφον. Κάπου κάπου βρικολατζιάζεις τες νύκτες για αλλαγήν.. Κανένα ενδιαφέρον.. Τα αγκάθκια στην πλάτην σου μαρτυρούν την απάθειαν σου, απέβαλε τα, ζήσε, Άνθισε!

postheadericon Ελπίδα Ιωάννου

Κόκκινο Μήλο

Θέλω να είμαι το κόκκινο σου μήλο.
 Θέλω να είμαι η αμαρτία σου!
Η αμαρτία που αναστατώνει και "βρέχει" τα σεντόνια σου κάθε βράδυ
Θέλω να με αγγίξεις να με ακουμπήσεις με τα χείλη σου,
να με δαγκώσεις
να με μασήσεις
να με εξαντλήσεις
και να ευχαριστηθείς.

Aλήτης

Ρε αλήτη γεννήθηκες ξανά;
Στο ορκίζουμε ήσουν όπως παλιά.

Σε είδα να χαμογελάς
και για τραγούδια του Παύλου να μιλάς.

Ρε αλήτη είσαι εσύ;

Τα πόδια στο πάτωμα
σέρνεις σαν παιδί.
΄Ωρες - ώρες μου
μιλάς και το σύστημα κατηγοράς.

Ρε αλήτη μη μου ξεφυσάς
Θα έρθουν άλλες εποχές για εμάς.


Στάχτη



Ήμουνα σπόρος,
και ρίζωσα,


Έγινα δεντράκι.
και ίσιωσα


Κατέληξα δέντρο
και πείσμωσα.


Κόπηκα
μα δεν το ήξερα.


Κάρβουνο απεμεινα


Στάχτη και ύστερα χάθηκα.
Σε κάτι που το λεγαν θάλασσα
μα αύτο που ήμουν δεν θα άλλαζα
για όλα τα χρόνια που ανάσαινα
δεύτερη ζωή δεν θα 'κανα.


Νατάσα Πέτρου - Ελπίδα Ιωάννου

postheadericon Εlectra Solomonidou

Βγήκα για κάτι δουλειές. Ήμουνα σταματημένη στα φανάρια της λεωφόρου.. γυρνάω αριστερά, το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια υπέροχη εικόνα. Ένα νεαρό ζευγάρι, με φόντο την αγριεμένη θάλασσα, αγκαλιάζεται τρυφερά. Τι ωραία αντίθεση θεέ μου!
Τα μάτια μου υγρά, μέσα μου σκιρτήματα συγκίνησης και νοσταλγίας.
Νοσταλγία για τις ημέρες που έφυγαν, για τις στιγμές που χάθηκαν στο χρόνο,
Για όλα όσα με έκαναν κάποτε να νιώθω, και όχι απλά να κινούμαι μηχανικά….


--
Παθιάζομαι με ότι με ανεβάζει
Αντιστέκομαι σε ότι με χαλά
Δίνομαι σε αυτούς που μπορούν να με αντέξουν
Δε φοβάμαι να νιώσω
Να ζήσω
... Να πληγωθώ
Η ζωή είναι απλά,
Στιγμές….
Και δεν πρέπει να τις προσπερνάμε
Γιατί μέσα σε αυτές κρύβεται όλη η ουσία
Η ευτυχία
Η λύτρωση .
Άκουσε με, μη με αγνοείς
Μην αγνοείς τον φόβο σου
Ίσως ο φόβος που νιώθεις
ήρθε για να σε κάνει πιο δυνατό
Και όχι απλά έρμαιο του….

postheadericon Γιώργος Γρηγορίου - ΑΜΝΗΣΙΑ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΕΠΙΦΥΛΑΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΑΝΩ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΩ
ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΟΙΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΘΑ ΧΑΘΩ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΠΑΩ ΜΑΚΡΙΑ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΚΛΑΨΩ Η ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ
Η ΑΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΠΛΗΡΩΣΩ ΑΚΡΙΒΑ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΕ ΣΦΙΓΓΕΙ ΚΑΙ ΣΚΑΩ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΔΩ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΘΑ ΠΑΩ
Η ΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΑ ΚΑΩ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΚΟΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΩ ΜΕ ΕΝΟΧΕΣ
ΜΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ
ΚΑΙ ΖΩ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ
­

postheadericon Ανδρέας Πατσαλίδης

ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Βρείτε μου μια χώρα γρήγορα,
κάπου για ν’ αποσυρθώ.
Ήρθανε και μου’ παν σήμερα,
ότι είμαι ένα σκατό.

Μα δεν το’ ξερα, πως καμιά φορά,
κάποιος αμαρτίες πάνω του πως θα φορά.
Κι όσο ταξιδεύω δε μπορώ λιμάνι να βρω.
Τρόμο προξενώ και τρέχω, μήπως και σωθώ.
Κάπου για ν’ αποσυρθώ.

Σαν μοντέρνος Ήφαιστος γυρνώ
για να βρω λίγο νερό.
Μα στη βρύση μπρος σαν θα σταθώ
πάλι θα χαθεί θαρρώ.

Κι όλο με ρωτάς, λες κι έχω λαλιά,
αν με την ασχήμια μου πάλι τυλίχτηκα.

Τί θέλεις να μάθεις και ρωτάς τα ξωτικά.
Της ζωής τα θαύματα είναι αλλοιώτικα.
Πάλι θα χαθείς θαρρώ.

Οι αμαρτίες με σκεπάσανε
για ακόμα μια φορά.
Τί σε νοιάζει, πες μου, εσένανε
για τα μαύρα τα πουλιά,

που μου τραγουδούν, πριν να μου το πουν
το κακό μαντάτο, που τα έκανε να’ ρθούν.
Μη ρωτάς γιατί την πόλη σκέπασε σκουριά.

Γιατί  Οδυσσέας στο κατάρτι ξαγρυπνά
για ακόμα μια φορά.


Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ

Μου είπες να μη βγω στην αυλή.
Εκείνος φοράει στολή.
Κυνηγάει παιδιά ζωηρά
σαν χορτάσει τα στέλνει μακριά.

Η στολή που φοράει είναι μπλε
τ' άστρα που' χει δε λάμπουν ποτέ.
Δέρνει ανθρώπους και ξάφνου θα δεις
πως ψηλώνει και τρέμει η γη.

Τ' όνομα μου ζητήσαν να πω
στην σκηνή τους επάνω να βγω.
Και μου δώσαν ένα άδειο χαρτί
πως να πω μου' παν το καθετί

Απαγγέλλω το ποίημα ξανά
κι ο στρατός τους σε λίγο περνά.
Σ' έναν ίσκιο με κρύψαν νωρίς,
πως θα βγω μη ρωτάς, να χαρείς.


Θα δακρύσω όταν πέσει η συννεφιά
κι αυτή η άχαρη βροχή με σκεπάσει ξανά.
Σαν λαβύρινθος το σπίτι μου είναι πια,
φεύγεις όμως δεν μπορείς πια να πας πουθενά.

Το πρωί ειν' η αύρα μου φτηνή,
σ' όποιον δω θα την πουλήσω ν' αρχίσει να ζει.
Τα φαντάσματα μου πάλι με νικούν
σ' επικίνδυνη ζαριά που' ναι χωρίς λεφτά.

Σε γεννήσανε χίλια μυστικά,
σ' άλλους κόσμους σε πάνε απόψε μακριά.
Δεν με βρίσκεις είμαι μίλια μακριά,
ποιός με ξέρει, σαν αστέρι θα σβήσω ξανά.

Σαν ζητιάνο με έχουν όλοι δει,
την αλήθεια έχω θάψει βαθιά μες τη γη.
Κι αν ανήμπορος πάλι σε κοιτώ,
στον αιώνα που θα' ρθεί θα σε αναζητώ.

Με στοιχειώνουν φαντάσματα ξανά
με μορφή σημαδεμένη σε σκάρτα χαρτιά.
Σε βαλέδες και ρήγες προσευχή,
περιμένοντας ν' αρχίσει και πάλι η βροχή.


ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Θα δακρύσω όταν πέσει η συννεφιά
κι αυτή η άχαρη βροχή με σκεπάσει ξανά.
Σαν λαβύρινθος το σπίτι μου είναι πια,
φεύγεις όμως δεν μπορείς πια να πας πουθενά.

Το πρωί ειν' η αύρα μου φτηνή,
σ' όποιον δω θα την πουλήσω ν' αρχίσει να ζει.
Τα φαντάσματα μου πάλι με νικούν
σ' επικίνδυνη ζαριά που' ναι χωρίς λεφτά.

Σε γεννήσανε χίλια μυστικά,
σ' άλλους κόσμους σε πάνε απόψε μακριά.
Δεν με βρίσκεις είμαι μίλια μακριά,
ποιός με ξέρει, σαν αστέρι θα σβήσω ξανά.

Σαν ζητιάνο με έχουν όλοι δει,
την αλήθεια έχω θάψει βαθιά μες τη γη.
Κι αν ανήμπορος πάλι σε κοιτώ,
στον αιώνα που θα' ρθεί θα σε αναζητώ.

Με στοιχειώνουν φαντάσματα ξανά
με μορφή σημαδεμένη σε σκάρτα χαρτιά.
Σε βαλέδες και ρήγες προσευχή,
περιμένοντας ν' αρχίσει και πάλι η βροχή.

postheadericon Έλενα Βοντιτσιάνου



Θεσσαλονίκη 2011

Κλικ
κλικ και ανοιγει παραθυρο
κλικ και ανοιγει σελιδα
κλικ και κανεις σεξ
κλικ και ερωτευεσαι
κλικ και δεχεσαι καφε που σε κερνανε
κλικ και ακους μουσικη
κλικ και κανεις μουσικη
κλικ και ζεις στο ονειρο
κλικ και εισαι φιλος
κλικ και εχεις φιλους..πολλους κλικ φιλους.
κλικ και διαμορφωνεις εικονες.
κλικ και αγοραζεις οτι θες.
κλικ και πουλας..και κλικξεπουλας.
κλικ και σβηνεις πραγματα.
κλικ και στελνεις φιλια
κλικ και καυλωνεις
κλικ μαστουρωνεις.
κλικ και βραδυαζει.
κλικ και ξημερωνει.
κλικ και κλεινεις το παραθυρο.
κλικ και κλεινεις σελιδα.
αυτο ειναι ζωή.





ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ:

ειναι ο φοβος μια αρχή να καταλαβεις πως υπαρχεις
πως εισαι κατω παντα , με το κεφαλι κολλημένο στο πατωμα
κατω απο τη λασπωμενη μποτα ενος ενστολου....

(πατερας - αμα το ξανακανεις αυτο θα πάρω τηλέφωνο την αστυνομία και θα σε βάλει φυλακή)

....και το σαλιο να γίνεται ένα με το παγωμένο πλακάκι

είναι ο φόβος μια ιστορία υπακοής για να μαζεψεις τους καρπους απ τα κάγκελα που εχουν σπειρει γύρω σου..
κάτι είναι κι αυτος στην τελική..
φτάνει να καταλάβεις οτι ο φοβος εισαι εσυ.

και πως ειναι διαφορετικο να μην είσαι παιδι, πως η φυλακη σήμερα ειναι παντου,οχιμονο κατω απο το αυστηρο βλέμμα του πατερα ή την ξυλινη βέργα του δασκαλου..οταν μεγαλώνεις ο φόβος είσαι εσύ.
εσυ και η γαμημένη απανθρωπιά σου..η καταραμένη υπαρξη της υποδούλωσης...που δειχνεις οτι την γουσταρεις,ενω οταν κλεινει η πορτα του δωματιου και κλεινεις το φως δεν μπορεις να κοιμηθεις γιατί ξέρεις οτι θα ξυπνήσεις με το ίδιο κουστούμι ανασφάλειας..και θα γευτείς την ίδια λάσπη γονατισμένος.

Κοινωνία λασπωμένη,πως διατηρήσε τόσο περιποιημένη?τι λασποκρεμες βαζεις στο αφυδατομένο προσωπό σου?
Κι αμα καταφέρω να σου βγάλω τις μπότες?....ίσως πάλι καταφέρεις να με μεταποιήσεις σε βαλτοφιδο,να γινω ένα με το φόβο που τους βολευει..

Κι αν παλι εγω σταματήσω να φοβάμαι,οταν πνιξω μέσα μου τον πατέρα τότε καταφέρω να σε γονατίσω,μια μέρα κι εγώ..και αν δε καταφέρω κάτι στην τελική για εσας, τουλάχιστον θα έχω πνίξει τον πατερα..

postheadericon Βαγγέλης Μηνά

a dream life .

come now in front of me
tell me what you see
can you even bare what you see?

i tell you what you see
a boy a man a woman
whose dreams got smashed up
and got their lives fucked up

postheadericon Βασίλης Σκόρδου

Θεσσαλονίκη 2011

1) α

άπειρες απόπειρες απόψε
πορείες άπειρες απόψε
απόπειρες απόψε άπειρες
άπειρες
άπειρες
πορείες
απορίες
απόπειρες
απόψε
απόψε


πορείες
άπειρες απορίες απόψε
απόπειρες άπειρες απόψε

2)Παραμονή

στις ράγες
στις μάντρες
στις ραγάδες
στις χαράδρες

η αγάπη είναι θέμα ισορροπίας

χρόνου
αναλογίας
δύναμης
μελωδίας


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Πάνος Γιαννακού - 5 μικρά ποιήματα

1) ΗΘΕΛΑ
Ήθελα να μου κάτσεις.
Αλλά εσύ μου στάθηκες
σ' όλες τις δύσκολες στιγμές.


2) Η ΛΕΞΗ ΑΓΑΠΗ
Μα τι είναι αυτή η χαζή λέξη ΄α-γάπη' ;
Με το στερητικό ά μπροστά είναι ότι ζει από
α-μφιβολία.


3)ΑΝ
Μου είπε ότι 
αν 
χρησιμοποιήσω
όλη την ενέργεια τις σκέψης μου
μπορώ να
αιωρούμαι.
Της είπα ότι 
αν
ζει κάθε στιγμή
μπορεί να
αιωρείται.


4) ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ
Χαρίζεται έρωτας
Με αντάλλαγμα
Το ανέπαφο του χρόνου.
Πωλείται αγάπη
σε εύθραυστο σώμα
με άφθαρτα όνειρα
σε τιμές ευκαιρίας.

5)Η ΠΟΥΤΑΝΑ
Την ρώτησα: 'Με αγαπάς ακόμα;'
Και αυτή μου απάντησε 'Με κάνεις μόνο να γελώ'.

Όταν τελείωσε η πουτάνα 
με μια κίνηση της πλήρωσα όλα της τα χάδια 
(φεύγοντας αγόρασα επίσης και ένα δάκρυ της).

postheadericon Λάμπρος Πολυκάρπου

 Λευκα Βλεφαρα

Νιφαδες χιονιου πεφτουν αφηνοντας τα χναρια τους στο παγωμενο προσωπο σου,
πασπαλιζοντας με το λευκο χρωμα του χειμωνα τα βλεφαρα σου.
Δεν μιλας μα ο πονος καθρεφτιζεται στον ηλιο που ξεψυχα αργα μεσα στα ματια σου.
Ο αθεραπευτος πονος που σου βαραινει την ψυχη.
Την ψυχη που στριγκλιζει σαν τον ανεμο που παρασερνει μακρια την καθε σου ελπιδα,
αφηνοντας τα ξεθωριασμενα σου ονειρα να σιγοσβηνουν σπαρταροντας στη ροη του χρονου...

postheadericon Πολύβιος Μακρίδης


Μα εγώ...
Θα μείνω εδώ κοντά σου
κι ας μη ξέρω αν με θες
όσο κι αν πονάω...
όσο κι αν νιώθω τύψεις και ενοχές.

Είναι η μέρα πιο βαριά
και η νύχτα ακόμη πιο κρύα
πόσο να νιώθω την απουσία
πόσο να νιώθω ένα βάρος στη καρδιά.
Ποιός είναι αυτός που μου στερεί
που μου τα στερεί όλα αυτά...

Έλα και πάρε τον πόνο μου
πάρ'τον και ρίξ'τον μακριά
σε γκρεμούς, έγκατα απόμερα
έλα και γέμισε ετούτο το κενό
που τόσα χρόνια σε ζητά
μα ο χαζός εγωισμός μου δεν το βοηθά.
 καθόλου.

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
To blog αυτό έχει δημιουργηθεί από μια ομάδα ανθρώπων, χωρίς προσωπικό όφελος. Είναι ένα ελεύθερο blog το οποίο ο κάθε ένας μπορεί να μας στείλει στην ηλεκτρονική μας διέυθυνση τις δικές του σκέψεις, ποιήματα, στίχους, διηγήματα και ότι άλλο τον εκφράζει χωρίς συγκεκριμένη θεματολογία. Eδω θα ειναι ο δικος μας χώρος αναζήτησης και ανταλλαγής απόψεων. Θα χρειαστούμε την βοήθεια σας όσο αφορά την διάδωση αυτής της σελίδας, καθώς πολλοί νεοι που γράφουν θέλουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους. Αυτο το blog μπορει να αποτελεσει για ολους εμάς τη δικη μας φωνη. Ενας απο τους κυριους στοχους μας ειναι μεσα απο τη δημιουργια αυτου του blog να δημιουργηθει η εντυπη μορφή του. mavripena@hotmail.com

Αναγνώστες

Από το Blogger.