Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon Μπαγουδο


Κάθομαι ξανά στο σπίτι στον ίδιο συνιθισμένο τόπο
Ναι
εκεί στο καναπέ δίπλα απ'το μεγάλο βάζο της γιαγίας
χαζεύοντας έξω απ'το παράθυρο περιμένοντας παρέα να βγω
να καπνίσω ένα τσιγάρο να νίώσω αυτη τη ψεύτικη γαλήνη
που μου αφίνει αυτός ο ψυχολογικός εθισμός.
Νιώθω αιχμάλοτος.
Δεν μπορώ έχω φρικάρει
εχω σαλτάρει,
με κοιτάζει η μανά με φόβο.
Την κοίταξα και εγώ στα μάτια,
φοβήθηκα γιατί είδα τις σκέψεις τις
"το παιδί πρέπει να ξανα δεί τον ψυχίατρο,
πάει απ'το κακό στο χειρότερο"
δε τον γούσταρα τον πούστη
ήθελε να με γιατρέψει από τη ψυχοπάθεια
μου έλεγε,
νόμιζε πώς ο Πέτρος και ο Μιχάλης με τρελλάναν.
Η Ελευθερία δε φέρνει ψυχοπάθεια ρε κύριε ίσα ίσα
εσείς τη προκαλείτε, εσεις οι "υγιεινος" σκεπτόμενοι.
Με κάνατε να αιδιάσω παλί.
Ξερνάω.
Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon Ουπς!

Δεν θα με κατακτήσεις!
Δεν θα με κατακτήσεις!
Δεν θα μπεις στο τρυπάκι ούτε να με αγγίξεις!
Θα με λιώσεις θα με πονέσεις
και φοβάμαι μη μ' αρέσει!

postheadericon μ

Aνατριχιάζω στην θέα του κορμιού σου.
Τα δάκτυλά μου θέλουν να σε παίξουν
απαλά, μελοδικά, τρυφερά.



Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon Climfax-Civil

μάτια τελευταίας αντοχής
 μάτια οργής
 μάτια καμιάς συνενοχής
μάτια φωτιάς

αποφασιστικότητα και ένταση
χρόνος μηδέν

κάλυκες στο πάτωμα
 γλυκιά μελώδια φωτιάς...

όσο η τρέλα πάλευε με την πραγματικότητα
 όσο ο χρόνος σκότωνε τα θέλω, την ζωή
 όσο η φθορά επιτιθόταν στο καινούριο
 όσο η σκέψη ταξίδευε περά από θάλασσες
και περά από τα αστερία
 περά από τους ονειροπόλους

τόσο η φωνή μας αντέχει, αφού άντεχε
 οργισμένη χωρίς συνενοχή
πύρινη σαν τα όπλα μας

γιατί όσα κερδίζονται, όσα κερδίσαμε
 όσα ονειρευόμασταν και όσα ονειρευόμαστε
δεν αγοράζοντα ούτε με χίλιες φτυαριές διαμάντια
ούτε με θάλασσες κεχριμπαριού
γιατί μωρό μου σου λέω...
 σπάσαμε τον ορίζοντα και κλέψαμε τον ήλιο για την πάρτη μας
τίποτα λιγότερο(από)τα πάντα
και αφού ρήμαξε ο τόπος
 κοράκια να παλεύουν με την λειψυδρία
τα πτώματα μεταναστεύουν
 καλύτερα φέρετρα να βρούνε
 και εμείς με παιδικά χαμογελά
 και καραμέλες στο στόμα
σκέψου! να έχουμε ήδη τον Άδη για όμηρο
να παζαρέψουμε την ελευθερία μας

ΑΛΛΙΩΣ

postheadericon Lizzy Ioannidou


Πράξεις.
 Αυθόρμητες, ανεξέλεγκτες.
 Σε σέρνουν σε μια τρύπα σκοτεινή,
σου ρήχνουν λάσπη, πέτρες.
 Κραυγές. Φωνές.
μα ποιός να σ΄ακούσει?
Και εν τέλη σε ποιόν φωνάζεις,
εσυ, χαμένε, πληγωμένε...
 Στον ξένο περαστικό που κάποτε νόμιζες πως ήξερες
 ή στον δικό σου άγνωστο εαυτό,
 στη θύελλα χάους της μαύρης σου ψυχής?
 Τρέξε φοβισμένο αρνάκι,
 φόρισε μάσκα επάνω απ'την μάσκα σου.
 Μα οι λύκοι θα σε βρούν, να το ξέρεις.
Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon Τίνα Δοπού

"Σενάριο επιστημονικής φαντασίας έχει καταντήσει η αρρωστημένη σου ζωή" θα φωνάξει έντρομη αντικρύζοντας την μοναξιά να σουλατσάρει σέρνοντας τις μακριές της αλυσίδες στο πάτωμα του ξεχασμένου αρχοντικού,κλείνοντας με δύναμη πίσω της την πόρτα...αφήνοντας στο έλεος της μοίρας την μοναξιά....να κάνει παρέα με την....καλοσύνη.......

postheadericon ια αξ μον

βαρεθηκα τουντη γαμιμενη ζωη
βαρεθηκα να μου πριουν τα αρχιδια καθημερινα 
που σχολειο ως οικογενια 
βαρεθηκα τις γαμιμενες ανακρισεις τους
βαρεθηκα να μου οριζουν το σωστο τζαι το λαθος τους
βαρεθηκα τον γαμιμενο ψυχολογικο τους πολεμο
φοβαμαι τουντη σκεψει που δημιουργητε μετα απο αυτα τα σκατα
την αυτοκτονια οξα μια ζωη να τρωεις σκατα?
ατε.. μεσα μεσα τζαι καμια στιγμη που περνας καλα!

postheadericon Ελένη Γεωργίου

Μέρα με τη μέρα η απουσία σου αισθητή.
Ξυπνάω κ είσαι στο μυαλό.
Νιώθω όμως το κενό.
Αυτό που άφησες από τότε που έφυγες.
Σε αισθάνομαι.
Κάποια βράδυα σε φαντάζομαι να μου μιλάς.
Το ξέρω πως δεν υπάρχει γυρισμός.
Απλά κοιτώ τον ουρανό κ σου χαμογελώ.
Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά...

postheadericon Βασίλης Βασιλείου

Γυάλινη , ανθρώπινη μορφή με τη μία εσωτερική ουσία της να παράγει μάγμα , μείγμα γαλήνης και οργής και η άλλη να αναρωτιέται πώς γίνεται αυτό να συμβαίνει στο εσωτερικό της. 
Για ποιό λόγο να υπόκειται σε αυτόν τον πόνο: το μάγμα υπερβολικά μεγάλο πια πιέζει τα τειχώματα , ο ήχος του γυαλιού να ραγίζει κάνει τους μύες να τεντώνονται , κάνει τις φωνές να ακούγονται σαν τα τελευταία μουγκριτά που ακούει κανείς πρωτού πεθάνει και τις ηλιαχτίδες να μοιάζουν με τις πόρτες ενός άλλου κόσμου να ανοίγει. Και όταν πλέον ο στρατιώτης της λογικής δεν έχει πλεόν την δυνατότητα να κρατήσει τη θέση του , το γυαλί σπάει.
Η υγρή μορφή γυαλιού στερεώνεται στο κρύο σύμπαν.
Λίγο μεγαλύτερη , λίγο διαφορετική.
Αέναη, ανέλπιστη διαδικασία.
Και ο κύκλος συνεχίζεται...

postheadericon Σκεπτόμενος Οδηγός ( Phil )

"Αγάπη μου γλυκιά"


Τις νύχτες που σε σκέφτομαι ο ύπνος δεν με παίρνει
Εσένα που με άφησες και έφυγες με άλλον
γιατί μου το έκανες αυτό και πάω να πεθάνω

Αγάπη μου γλυκιά αγάπη μου χαμένη
Τώρα που μου έφυγες δεν θέλω πια να ζω
Να σε βλέπω να υποφέρεις
Γιατί εγω στο έκανα αυτό μάθετο, να το ξέρεις "

--

"ΕΣΕΝΑ

Όταν ξυπνάω σκέφτομαι εσένα
Όταν πίνω καφέ σκέφτομαι εσένα
Όταν πίνω τσιγάρο σκέφτομαι εσένα
Όταν είμαι στο αυτοκίνητο για την δουλεία σκέφτομαι εσένα
Όταν κάνω διάλειμα σκέφτομαι εσένα
Όταν σχολάνω σκέφτομαι εσένα
Όταν δουλεύω σπίτι σκέφτομαι εσένα
Όταν πάω να κοιμηθώ σκέφτομαι εσένα
Πρίν με σκεπάσει αυτό το χώμα θα σκέφτομαι εσένα
Γιατί βρε ΖΩΗ μας τυραννάς και όλοι μας
Σκεφτόμαστε ΕΣΕΝΑ "

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon ''ShineOn.YouCrazyDiamond'

Πες μου μάγισσα μου... Όταν εσύ μου είχες πει:
        
      '' Ό,τι αγαπάς γίνεται δικό σου, ό,τι αγαπάς σε σπρώχνει στη ζωή, ό,τι αγαπάς  σε κάνει πιο δυνατό 
 κι όσο αγαπάς τόσο πιο δυνατός θα γίνεσαι. Η ψυχή σου, αν αγαπάς μικρέ, θα γίνεται κάθε μέρα πιο 
 μεγάλη, κι εσύ θα αγαπάς, θα αγαπάς, θα αγαπάς... Θα γεμίσεις περηφάνια, θα χαμογελάς, θα ζεις την
 κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία σου, θα ζήσεις για πάντα! Θα κλαις από χαρά, τα δάκρυα σου θα 
 γίνονται κρασί για να μεθάς, για να γελάς, να τραγουδάς... Για να αγαπάς.
         Μα να θυμάσαι μικρέ μου... Οταν αγαπάς, όταν αγαπάς αληθινά, σε αγαπούν αληθινα.
 Να το θυμάσαι πάντα... ''

                  Πες μου... Πες μου γιατί...
         Αφού αγαπώ, γιατί δεν έχω τίποτα; Γιατί δεν είμαι δυνατός; Η ψυχή μου είναι λαβωμένη, ματωμένη,
 κομματιασμένη. Είμαι σακάτης, είμαι κατάδικος στη φυλακή της λύπης, είμαι γυμνός από όνειρα...
 Κλαίω, θρηνώ, δακρύζω... Τα δάκρυα μου γίνονται αίμα, γεμίζω με πληγές. Πες μου μάγισσα μου,

         Αφου αγαπώ αληθινά, γιατι δεν με αγαπούν; Αφου αγαπώ... Γιατι πονώ;
Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon "Noia del Sol''


βαρέθηκα τα ψέματα, τα ψεύτικα τα λόγια
που λέτε μοναχά για να σπείρετε διχόνοια
βαρέθηκα τα μούτρα σας που βγαίνουν στο γυαλί
τα καλοθρεμμένα απ' το πολύ φαί

βαρέθηκα τα ψέματα και τις υποκρισίες
που τάχα ονομάζετε και καταγγελίες
όλα είναι ψεύτικα, τίποτα δεν ισχύει
τίποτα μα τίποτα, και για όλα φταίτε εσείς

φταίτε που η πατρίδα μας είναι χωρισμένη
φταίτε που η οικονομία μας είναι καλά χωσμένη
φταίτε για τα σχολεία μας που παν κατά διαόλου
για την κοινωνία μας που είναι αντί του νόμου

όλοι σκέφτονται το μέσο και πώς θα βρουν δουλειά
μα κανείς πώς θα κερδίσει με την αξία του λεφτά
σπουδάζουμε τόσα χρόνια αυτό που μας αρέσει
και ερχόμαστε πίσω για να βρούμε μία θέση

αντί αυτού όμως βρίσκουμε τα πάντα κατειλημμένα
όλες οι θέσεις κρατημένες, όλες με τα μέσα
κι εσείς τι κάνατε γι' αυτό;
(μα σας παρακαλώ)
τίποτα, δεν κάνετε τίποτα σωστό
εσείς καλά την έχετε, λεφτά, φαί και σπίτι
ρωτάτε όμως πως ζει ένας απλός πολίτης
μα δεν ενδιαφέρεστε, είστε όλοι υποκριτές
όλοι, υπουργοί, πολιτικοί και βουλευτές

μα μείς έχουμε ξυπνήσει, δεν είμαστε πια αρνιά
να μην καταλαβαίνουμε σαν να μα σταν μωρά
έχουμε καταλάβει τι ψεύτες είστε όλοι
υποκριτές, φανατικοί και συμφεροντολόγοι

δεν ακούτε τον άλλο, μονάχα τα δικά σας
Μα βέβαια, εσείς είστε πάντα σωστοί
πάντα, εκτός το 74΄που έγινε η εισβολή

και τώρα εξαιτίας σας έχουμε μοιραστεί
χάσαμε την περιουσία μας
ζούμε σ΄ένα σκλαβωμένο νησί

ενδιαφέρεστε καθόλου, ή μόνοι μας τα λέμε;
ακούτε τα παράπονα ή άδικα τα λέμε;
Μα ξέχασα, εσείς δεν ακούτε τίποτα απ΄ όλα αυτά
τίποτα γιατί εσείς έχετε λεφτά

δεν σας νοιάζει τίποτα, τίποτα και κανένας
αυτό μας αποδείξατε όλοι σας, ένας-ένας
λυπάμαι που είμαι απόγονος μίας τέτοιας χώρας
μιας χώρας που οι "ηγέτες" της είναι για το χώμα
Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

postheadericon Μπαγουδο


Στάθηκες στο κέντρο της πλατείας
με ένα ραβδάκι, τη σκούπα της γιαγίας
ένα αστείο καπέλο και νύχια μακρυά.
Ο κόσμος σε έβλεπε φρικίο σαν ανήμερο θεριό
μα στα μάτια μου φαινόσουνα αλλιώς
τόσο όμορφο πλάσμα,
Όχι δεν έφταιγε το μπουκάλι που είχαμε πιεί
ηταν τα λόγια που μου 'χες πεί
"εμείς μαζί θα αλλάξουμε το κόσμο θα φτιάξουμε πανέμορφες ζωές.! "
Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Σάββας Καζάκος

ΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΌΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΑΝ ΜΕ ΔΕΙΣ
ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΕΙΣ
ΘΑ ΈΡΘΩ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΦΙΛΙ
ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΑΣ ΜΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ
ΣΑΒ ΦΥΛΑΚΑΣ ΆΓΓΕΛΟΣ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ
ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ
ΌΤΙ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΘΑ ΔΙΩΧΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΜΟΝΟ ΧΑΡΑ ΝΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ
Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Psyched-elya

Όσο πάει αφήνομαι περισσότερο στην ύπαρξη.
Και κάνοντας το αυτό, αυτομάτος βρίσκομαι να ζω στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.
Πόσο όμορφο είναι αλήθεια να ζει κάποιος στο παρόν του....
Να αφήνεται να ρέει...
Να αφήνεται να πλημμυρίζει από αυτή την ατελείωτη ενέργια.. τη συνείδηση.
Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όποτε το κάνω. Αληθινά ευτυχισμένη...
Και ευτυχία θεωρώ την κατάσταση του να είναι κανείς χωρίς κανένα ίχνος φόβου.
Είναι η κατάσταση όπου κανείς μπορεί να απολαμβάνει τη στιγμή, την αναπνοή, το σώμα του,
την ενέργια μέσα και ολόγυρά του, ολόκληρη την ύπαρξη
Η "ευτυχία" βρίσκεται παντού γύρω μας, πασχίζει να μας κάνει να τη δεχτούμε, μα εμείς όλο της κλεινουμε την πόρτα.
Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Άννα - Μαρία Στυλιανίδου


Ο εγωισμός σου

Ο εγωισμός σου δεν θα σε πάει πουθενά
στάσιμος θα μείνεις 
με απογοήτευσες
κι άλλη σημασία δεν θα έχεις
τώρα που είναι γρήγορα κόψε το νάζι 
έλα κοντά
αλλιώς ξέχνα τα πάντα
δεν είμαι σκληρή αλλά ειλικρινείς.

see feel touch silence

i saw his 
beauty in the moonlight
i draw the lines
beneath him
my heart is torn
my brain is bleeding
at the bottom of the blackest hole
now i cant feel anything 
i mend it 
my memories 
cant touch anything
the heat of my tongue
that let me speak
has already cooled 
feels like screaming
but silence remain
s

postheadericon Εστέλα

'Ελα.
Έλα και κάτσε εδώ.
Δίπλα μου.
Να μπορώ να σε κοιτάζω.
Να σε παρατηρώ.
Δεν θα μιλήσω καθόλου.
Στο υπόσχομαι.
Λέξη δε θα βγάλω.
Το να σε νιώθω εδώ δίπλα μου, μου είναι υπεραρκετό.
Δε θα σου ζητήσω εξηγήσεις, ούτε και να δικαιολογηθείς.
Αυτά μου φαίνονται αχρείαστα μπροστά στην υπέροχη παρουσία σου εδώ.
Αν θέλεις κιόλας, πάμε να κάτσουμε εκεί.
Στα σκαλάκια.
Και να κοιτάζουμε τ'άστρα.
Το φεγγάρι.
Αχ. Το φεγγάρι.
Σου'χα πει πως το φεγγάρι μου θυμίζει το προσωπό σου και τ'άστρα τα ματια σου.
Επιμένω να το πιστεύω.
Θα πάμε να φάμε μετα;
Αχ ναι. Σε παρακαλώ.
Μου'χει λείψει αυτό.
Να πάμε εκεί στο γνωστό τραπεζάκι.
εκεί, δίπλα στο δάσος.
Υπέροχη η θέα.
Κι η μυρωδιά των δέντρων που σμίγεται με αυτή της ρήγανης στις τηγανιτές μας πατάτες, που πάντα τρώγαμε με τζατζίκι.
Θυμάμαι που μου 'λεγες πως η γιαγιά σου έκανε υπέροχο τζατζίκι, αυτή που μένει στη Ρόδο.
Και μου 'λεγες, "κρίμα που δεν πήγαμε καμιά φορά να το δοκιμάσεις, θα ξετρελλενόσουνα!! "
Πόσο με ξέρεις.
Πάμε στη Ρόδο;
Να ξετρελλαθώ;
Πάμε να γνωρίσω την υπέροχη γιαγια σου;
Τι να μου πείς κι εσύ;
Σου'ρθαν όλα ξαφνικά.
Το ξέρω.
Απλώς με παρέσυρε ο ενθουσιασμός μου.
Με ξέρεις πως ενθουσιάζομαι με μικροπράγματα, αγάπη μου!


Ωχ.Ξέχασα.Είπα πως δεν θα μιλήσω.Με συγχωρείς.Μην ανησυχείς όμως.Δεν είναι τίποτα.Απλώς ψυχορραγώ..
 

postheadericon Lonewolf

Μοναξιά και ένα ατέλειωτο ταξίδι μέσα από το σκοτάδι

Μιαν αγκαλιά γυρεύω, ένα χέρι να κρατήσω και είμαι μονάχος στην τρέλα μου

Ο λύκος με φωνάζει να ταξιδέψουμε ως το φεγγάρι

Τον ακολουθώ σε ένα ξέφρενο ρυθμό  στης θάλασσας τον βυθό ........


Ησυχία και απόλυτο σκοτάδι.... μια βόλτα μέχρι τον ανήλιαγο Άδη

Θα είναι η τελευταία φορά ..θα αναγεννηθώ ξανά

Η βροχή της ερήμου με αλλάζει με καλεί όρθιο μέσα από τις φλόγες να βαδίσω

Το δικό σου χέρι να αγγίξω....


---
Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το χαμογελό σου ....
Χαμογελάω και ανοίγω τα χέρια να σε πιάσω μα αγγίζω το κενό.
Σε ψάχνω, μήπως θα σε βρω ; κλείνω τα μάτια γιανα ‘ρθείς κοντά.....
Τα ανοίγω και έχεις φύγει μακριά....
Ίσως δεν ήσουνα ποτέ εκεί κοντά και εγώ ειμαί αιχμάλωτος στης τρέλλας τα δεσμά .

Νύκτωσε και το μυαλό κενό, η ψυχή φωνάζει: γιατί δεν είσαι εδώ;
Μια στιγμή για να σε δώ και να πω ευχαριστώ
Ευχαριστώ για το τίποτα και για τα πάντα.............






postheadericon Ψευδώνυμο "Ασυμβίβαστος"


Ασυμβίβαστος

Είναι η καρδιά μου ένα κουβάρι, ένα κουβάρι είναι
πότε να σε θυμάτε και να θαρρεί πως κάπου θα σε δει
πότε να εύχεται πως κάποιες στιγμές μαζί σου θα τις ζήσει
να μην ξέρει αν κάποιο δρόμο έχει στη ζωή 
χωρίς εσένα αν έχει λόγο, αν έχει κάτι να χαρεί.

Κι αν χάρηκα πολλά μες στη ζωή, δεν ήτανε για σένα
δε μου φτάνουνε πουτάνα ζωή μονάχα αυτά εμένα*
όχι, Όχι σου λέω δεν είμαι αχάριστος
δεν είμαι γιατί έμαθα ή τουλάχιστον προσπαθώ
να σέβομαι αυτά που μου έρχονται γιατίι...

Όπως και να το κάνουμε τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή.
Δεν σε φτάνει μωρή πουτάνα τα κάνεις θέλοντας κιόλας*
να ξέρεις όμως πως δεν θα μου γλιτώσεις θα σε πιάσω κάποτε
κι αν έκλαψα γράφοντας τον πρώτο στίχο τώρα σταμάτισα
γιατι; επέιδη με ξενέρωσες με το στυλάκι σου ΖΩΗ,

Επειδή μου έκανες τόσα για να βάλω μυαλό αλλά
εγώ τίποτα, εκεί, μένω εντός...δεν ξέρεις...
δεν ξέρεις πόσο έκλαψα όμως, πόσες στιγμές ήμουνα θλιμμένος
πόσα χρόνια περάσανε έτσι* έτσι μαραμένα από πόνο
γιατί πάντα κάποιος άλλος που αγαπούσα πονούσε,

Γιατί κάποιος που είχα γνωρίσει έφυγε νώρις.
Ούτε να τον χαρώ πρόφτασα τον φίλο μου. Νίκο
ήσουν από τους λίγους που γύριζαν και πλάι τους...
Μα έτσι τα εκανες ζωή ανέλπιδα μας τα πλασάρεις πια
τι να κάνουμε... θα σε αντέξουμε, δεν θα σε ανεχτούμε και τώρα;

Αλλά να ξέρεις και να θυμάσε εμένα.
Δεν θα μου ξεφύγεις όσο κι αν το θες, όσο κι αν μας καις
κι όπως τίποτα δεν είναι τυχαίο για μας έτσι και για σένανε ζωή
ο τροχός είναι κυκλικός γιατί;;; για να γυρίζει εύκολα.
και κτύπα εκεί που πρέπει... Δεν θα γλιτώσεις ρουφιάνα!



2.


Μια απορία...

Είναι η μεγάλη σου αλήθεια ένας πόνος
ένας απότομος γκρεμός που με κρατάει εδώ
με ρίχνει, με πιάνει και με αφήνει να ζω
μες στα κομμάτια που φτιάχνω
από λύπη, στη χαρά της ζωής.

Αλλά ποιός ξέρει;
εσύ ή εγώ;
ίσως κανένας...
ποιό άρα να 'ναι το σωστό;
αυτό το αισθάνομαι, αυτό που ζω;

Έλα, πες μου αν έχεις νιώσει ποτέ
αν έχεις κάνει κάτι χωρίς να το θες
αν με συναίσθημα έλουζες τις ωραίες στιγμές
στιγμές που αγαπούσες ακόμη και χθες
δίχως σκέψη καμιά* μοναχά την καρδιά.

Ζω στο συναίσθημά ΜΟΥ, αυτό ζω...
στη τελική, χωρίς να είμαι επιζών
χωρίς να ξέρω αν είναι σωστό
ή πρέπον αυτό
μια ζωή δίχως αγάπη για τον δικό μου εαυτό.


postheadericon Ψευδώνυμο "μπαγουδο"


"Τι θα γίνόταν αν αγαπούσαν όλοι
πραγματικά ; ",
ήταν το σύνθημα που είδα σε ένα τοίχο
καθώς έκανα τη βόλτα μου.
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ
ήταν η αλήθεια
και με βασάνιζε αυτή η σκέψη
όλη την ήμερα.
Ρώτησα κόσμο,άνοιξά βιβλία,έψαξα
στα λόγια όλων των σοφών μα κανείς
δεν μου 'χε δώσει απάντηση. "Κι ο τύπος
που το 'χε γράψει μια απάντηση θα ζητούσε"
σκέφτηκα και έπεσα για ύπνο.
Πάνω στα πιο τρελλά μου όνειρα
έίδα και μια στιγμή τον πλανήτη γή
κάπως αλλιώτικο μπορώ να πώ γιατί έβλεπα
παντού παιδιά να παίζουνε και μια φωνή να μου λέει "αγάπα".
πετάχτηκα απ'τον ύπνο μου και πήρα το σπρέυ που είχα στη τσάντα,
έφυγα τρέχοντας βρήκα τον τοίχο κι απάντησα " Τα κράτη θα είχαν καταρεύσει"

postheadericon Πωλίνα

Κοιτάω πίσω στην αφετηρία, 
Πόσο μακριά μοιάζει αυτό που κάποτε ήταν τόσο κοντά 
Η ζωή προχωρά σε έτη φωτός και εμείς μένουμε στα παλιά; 
Οι φωνές δεν ακούγονται πια 
Έχουν χαθεί τα μαύρα πουλιά
Μια φορά μου είχες πει σ’αγαπώ μα δεν το ακούω πια 
Ένα τραγούδι θυμάμαι που δεν το αναγνωρίζω πια 
Μια σκιά σε δωμάτια σκοτεινά γυρνά ξανά 
Μια λαχτάρα από το πουθενά μέσα μου ξυπνά....


------

Στον John Lennon....

Σε όλη τη διαδρομή της κράταγες το χέρι σφιχτά...
Σε κοίταγε γεμάτη αγάπη....
Ήταν το άλλο σου μισό.
Σε κάθε διαδρομή θα της κράταγες το χέρι σφιχτά...
Θα κοίταγες τα μάτια αυτά που σου έλεγαν τόσα πολλά
Στο μυαλό σου είχες ένα ποίημα που είχες γράψει παλιά,
Μίλαγε για αγάπη,για ειρήνη και χαρά,
Έλεγε στο κόσμο να ζεί αρμονικά,
Μια μελωδία γεμάτη τέχνη,στερεωμένη στο χρόνο καλά...
Κατέβηκες από το αμάξι,με εκείνη αγκαλιά,
Της ψιθύρισες λόγια γλυκά και τρυφερά,
Τα χείλη της φίλησες για τελευταία φορά.
Η φωνή του ακούστηκε πίσω σου ξαφνικά.
Αυτόγραφο θα θέλει σκέφτηκες απλά...
Μα μέχρι να καταφέρεις τα μάτια του να δείς,
Τη σφαίρα δέχτηκες στο σώμα σου ...
Τα πάντα έσβησαν...μια σκέψη μόνο..
Μια τελευταία σκέψη μόνο...
Τα μάτια της, τα μάτια της να έβλεπες για τελευταία φορά.
Μπορεί να έσβησε το σώμα σου μα ζεις παντοτινά
σε στίχους και τραγούδια που λένε τα παιδιά,
ο κόσμος δεν ζεί ακόμη αρμονικά μα
κάποτε θα γίνουν τα όνειρα που ζωγράφησες με νότες πραγματικά.

Πωλίνα
Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Ψευδώνυμο "Ασυμβίβαστος"


Μια απορία...

Είναι η μεγάλη σου αλήθεια ένας πόνος
ένας απότομος γκρεμός που με κρατάει εδώ
με ρίχνει, με πιάνει και με αφήνει να ζω
μες στα κομμάτια που φτιάχνω
από λύπη, στη χαρά της ζωής.

Αλλά ποιός ξέρει;
εσύ ή εγώ;
ίσως κανένας...
ποιό άρα να 'ναι το σωστό;
αυτό το αισθάνομαι, αυτό που ζω;

Έλα, πες μου αν έχεις νιώσει ποτέ
αν έχεις κάνει κάτι χωρίς να το θες
αν με συναίσθημα έλουζες τις ωραίες στιγμές
στιγμές που αγαπούσες ακόμη και χθες
δίχως σκέψη καμιά* μοναχά την καρδιά.

Ζω στο συναίσθημά ΜΟΥ, αυτό ζω...
στη τελική, χωρίς να είμαι επιζών
χωρίς να ξέρω αν είναι σωστό
ή πρέπον αυτό
μια ζωή δίχως αγάπη για τον δικό μου εαυτό.


postheadericon Ψευδώνυμο 'Μικροβιοφοβική Κατσαρίδα"


Βυσσινή αγγίγματα στο τέρμα του κρότου
Μια καμάρα κτισμένη στη μέση του δρόμου, ένα γιοφύρι βαμμένο χρώμα ερυθρό.
Κρατάμε στα χέρια μια σταγόνα νερό που ρέει μέσα στα σωθικά αυτού του τόπου.


Ένα κίτρινο πλάνο στο βάθος. Ένας βυσσινής ουρανός.

Ταξίδια από πόλη σε πόλη. Διαδρομές σε σκαλοπάτια, όλο-πράσινα δωμάτια.



Αναποφάσιστα, πλανεμένα κοιτάγματα στο βάθος του ορίζοντα..

Εκεί που εφάπτεται, η νοητική αυτή γραμμή, που κράτησες για να αγαπάς.

---
Απόγευμα

Στο κάποτε, στον ήλιο που δύει. Θα ναι οι καλημέρες μου σαν τα χιόνια που λιώνουν.
Στην καρδιά μου που αναζητά και περιμένει. Στην μελωδία που θα φτιάξω απόψε.
Μια γλυκόξινη ευωδία απ΄ το ζεστό μου τσάι, ένα χαλαρό κρύο αεράκι να με παιδεύει.
Όλα εκείνα που φαντάστηκα, στάζουν μέλι και χρυσό. Μου κλείνουν το μάτι και με πιστεύουν.
Θα τα ακολουθώ μέχρι να δω το τέλος μου, μέχρι να ξέρω ότι έφτασα σπίτι..
Θα με βρουν την επόμενη μέρα το πρωί, να κοντοστέκομαι πίσω απ το τζάμι και να βλέπω, να ανάβω συνέχεια την φωτιά στο τζάκι και να παίζω με την στάχτη. Για να μην με ξεχάσω, για να μην ξεχαστώ.

postheadericon Mιχαήλ Κ



Σε αυτούς που βλάπτουν, που δίθεν κυβερνούν. Σε εσάς τους "παντογνώστες" .

Εσύ, με αφόρτηστο μυαλό κοροιδεύεις.
Κι εσύ, πίνακα πολέμου βλέπεις, κι έτσι πράττεις.
Τέρας.
Την ασχήμια του εγώ σου μόνο δείχνεις, εσύ, παιδί της δίθεν κοινωνίας.
Τέρας!
Θρύψαλα τα Θεία λόγια από εσένα,
Οξυδωμένο κλειδί, κι εσύ, μιας χρυσής κλειδωνιάς.
Τέρας.
Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

postheadericon Aντρέας Χριστοφόρου

Υπηρετώ το χώμα
^Το είδωλο της χάρτινης παλάμης σου
κρέμμεται απο τα μισάνοιχτα βλέφαρα
του θολού μου καθρέφτη, έχο κρατήσει τα φιλιά κολλημένα
στην πόρτα, εχω ξεθάψει μια αγκαλιά ποτισμένη με χώμα,
πόσο ακόμα?,πόσο ακόμα? να με βλέπο σε κόμμα.?
Είμαι άνθρωπος μα συνάμα απάνθρωπος που σ αγαπώ
ακόμα.


Το κρασί σου το κράτησα, και το γέυομαι ακόμα,
μα η γέυση του χάλασε, εχύθει στο χώμα.

Με τούτη τη δύναμη σε τούτο το κόμμα,
έγινα ρόδινος δε μοιάζο με χώμα.

Παλεύω αντάμα σου να γιάνω απο σένα,
μου λείπει ο έρωτας,μου λείπει η γαρδένια.

Τις μέρες επάγωνα, τις νύχτες επώνουν,
μα στα μάτια σου τ'αφηνα, αυτά τα χρυσάνθεμα
και τα καλά μου εφόρουν..

---
Gia panta

Opws ka8e 3imeroma pou paramenei pagomeno
sta magoula mou etsi k esei parameneis sto
kentro tou nou.

Stalaxtites ta logia sou filakes oi stigmes
klidomenes sto nou.

Exo pe8ani 1000 fores
Exo arrostisei gia panta
S'exo vrei genika sta misa mou nisia
kapou stou nou to vorra 8a s'exo prodosei.

I kardia mou xtipa se ri8mous dixos ptosi.
min distaseis 3ana na mou peis pos 8a nioseis

San na ir8es 3ana den 8imame kamia na sou
miazei selini.
Iposiniditos eros na kaliptei sti mpanta den
eisai edo ma se mirizo gia panta..

postheadericon Δημητρα Ιωαννου

Εδώ και καιρό ξέρω μια κοπέλα. Πάντα χλεύχαζε την αγάπη, ποτέ της δεν πίστεψε σ'αυτή. Αντίθετα πίστευε πως η αγάπη ειναι η ίδια η καταστροφή, δεν την χαρακτηρίζει καν σαν συναίσθημα, σαν μια ενόχληση απο φαγητό στα δόντια θα το περιέγραφε καλύτερα. Κάτι πολύ απρώσοπο ήταν για αυτην η λέξη, κάτι που δεν είναι αναγκαίο για να ζεί κανείς. Η καλύτερη δύναμη λεει είναι να στηρίζεσαι στον εαυτό σου και μόνο, η αγάπη σε κάνει ευάλωτο και χαζό. Η αγάπη -ή τελοσπάντων αυτή η λέξη με α στερητικο - είναι μόνο μια πλάνη, μια αποπλάνηση του μυαλού και αν όχι της σάρκας. Είναι μια ευκαιρία να τρελλαθείς έχοντας μια δικαιολογία - την αγάπη. " Είμαι ερωτευμένη, Σ'αγαπώ " αυτά τα λόγια δεν τα λένε πια με τη ψυχή, τα λένε με τη φωνή τους, αυτά σκεφτότανε συνέχεια. Επισης κάπιο βραδυ την άκουσα να λέει " Γιάτι να αφεθώ, γιατί να αγαπήσω. Το να ερωτεύεσαι και να αγαπάς δημιουργήθηκε απο την αναγκη του ανθρώπου να μην είναι μόνος του. Συνεπώς η αγάπη είναι η μεγαλύτερη μοναξιά ενλος ανθρώπου, απλά δεν την περνάς μόνος αλλά με ακόμα ενα άτομο. " Αυτο όμως που με κανει να αναρωτίεμαι πιο πολύ για αυτη την κοπέλα, ειναι το γεγονός γιατί τοση ώρα μιλάω για μένα σε εναν αμίλητο και μεγάλο καθρέφτη. 



----

Εσύ, ο πιο μυστήριος επισκέπτης στη ζωή μου -επισκέπτης, τι ειρωνικό, αλλά ίσως η πιο κατάληλη λέξη τελικά-. Έρχεσε, φεύγεις, κάτι σαν τον άνεμο. Τους επισκέπτες χαιρόμαστε να τους έχουμε κοντά μας, το κακό μ'αυτους είναι πως όταν έρθουν δεν μένουν για πολύ, φεύγουν πάλι, ευτηχώς όμως μέχρι την επόμενη τους επίσκεψη. Περνάμε ωραιές στιγμές μαζί τους όταν είναι κοντά, φεύγοντας όμως αφήνουνε πίσω μια δόση νοσταλγίας, " Θα σε ξαναδώ ? " - αναρωτιέμαι, μυστήριε επισκέπτη ? Πολλές φορές σκέφτομαι αν θα μπορούσε να ήσουν κατι περισσότερο απο αυτό, αλλά ας μην είμαι χαζή, τι πάει να πει κάτι περισότερο, οι σχέσεις των ανθρώπων δεν " ταμπελόνονται " λες, εξάλου ο άνεμος δεν φυσάει πάντα προς την ίδια κατεύθηνση.            

postheadericon Λάμπρος Πολυκάρπου

Λευκα Βλεφαρα

Νιφαδες χιονιου πεφτουν αφηνοντας τα χναρια τους στο παγωμενο προσωπο σου,
πασπαλιζοντας με το λευκο χρωμα του χειμωνα τα βλεφαρα σου.
Δεν μιλας μα ο πονος καθρεφτιζεται στον ηλιο που ξεψυχα αργα μεσα στα ματια σου.
Ο αθεραπευτος πονος που σου βαραινει την ψυχη.
Την ψυχη που στριγκλιζει σαν τον ανεμο που παρασερνει μακρια την καθε σου ελπιδα,
αφηνοντας τα ξεθωριασμενα σου ονειρα να σιγοσβηνουν σπαρταροντας στη ροη του χρονου...




Εγκατάλειψη


Επαψα πια να προσπαθω απ τη μοιρα να ξεφυγω,
σαν ενας αποκαμομενος ναυαγος.
Καθομαι μονος πια στις σκεψεις μου πνιγμενος
μες του μυαλου μου το κελλι κλεισμενος
χαμενος μες' τα δαιδαλωδη μονοπατια των γκριζων αναμνησεων,
κι' αναπολοντας με χαμογελο πικρο,
απλα ανασαινω...

postheadericon Αndrew

Θάλασσα.. 


Συχνά πυκνά καταφεύγω σε τζίνην.. 
Άλλωτε ήρεμη, άλλωτε φουρτουνιασμένη.. 
Τα κύμματα της άλλωτε φακκούν με μανία 
πάστους βράχους τζιε τους κυμματοθραύστες 
τζιε άλλωτε χαιδέφκουν τες ακτές στοργικά.. 
Ταξιδιάρικη, νοσταλγική, μελανχολική 
μα πάντα τζιαχαμέ έτοιμη να σε συντροφεύσει 
τες νύχτες σου τζιε ν' ακούσει τζίνα που σε ζορίζουν.. 
Ο ήχος των κυμμάτων εν μια λύτρωση τζιε ένας καθυσηχασμός 
των ταλαιπωρημένων ψυχών τζιε σε συνδιασμό με την απέραντη 
τζιε ατέρμονην έκτασην της κάπου καταλαγιάζει 
την φουρτούναν της ψυσχής.. 
Θάλασσα, το απόλυτο ψυχοφάρμακο..


Κάκτος..


Εξύπνησες τζιε σήμερα..
Ακόμα μια μέρα προδιαγράφεται για σένα.. Σηκώνεσαι, ψήνεις καφέ, τυλίεις ένα τσιάρο τζιε κάθεσαι. Το μούθκιασμα που νιώθεις πασ' την φάτσαν σου μιας τζιε είσαι αγουροξυπνημένος σιγά σιγά υποχωρεί. Τα μμάθκια σου δειλά δειλά αννίουν τζιε αντικρύζουν τες ηλιαχτίδες του φωτός που φακκούν πάστην μουτσούνα σου φωνάζοντας σου τέλειωνε ξύπνα, ζήσε..Ένω τελιώνεις με το πόφιρμαν σηκώνεσαι τζιε αρκέφκεις να προγραμματίζεις την μέραν σου.. ΚΕΝΟ! Τίποτε έν έσχις να κάμεις, είσαι λειψιμιός που ιδέες, φαντασίαν τζιε δημιουργίαν τζιε μια στιγμιαία απάθεια έρκετε τζιε 
καλύφκει την ψυσχήν σου.. Καταρρέεις, Πάλε! Προσπαθείς να καταπιαστείς που κάπου για να έβρεις μιαν άκρην μα έν μπορείς, ότι πιάεις παρετάς το τζιε δυσανασχετείς χωρίς να έσχις προσπαθήσει κάν.. Στα μμάθκια των άλλων είσαι μια μάζα που απλά τζοιμάτε ξυπνά τζιε το αντίθετο, ένα κρέας, μια κατάσταση χωρίς νόημαν.. Μια αέναη κατάσταση καθημερινά ύπνος - ξύπνημαν - καθήσιν τζιε το αντίστροφον. Κάπου κάπου βρικολατζιάζεις τες νύκτες για αλλαγήν.. Κανένα ενδιαφέρον.. Τα αγκάθκια στην πλάτην σου μαρτυρούν την απάθειαν σου, απέβαλε τα, ζήσε, Άνθισε!

postheadericon Ελπίδα Ιωάννου

Κόκκινο Μήλο

Θέλω να είμαι το κόκκινο σου μήλο.
 Θέλω να είμαι η αμαρτία σου!
Η αμαρτία που αναστατώνει και "βρέχει" τα σεντόνια σου κάθε βράδυ
Θέλω να με αγγίξεις να με ακουμπήσεις με τα χείλη σου,
να με δαγκώσεις
να με μασήσεις
να με εξαντλήσεις
και να ευχαριστηθείς.

Aλήτης

Ρε αλήτη γεννήθηκες ξανά;
Στο ορκίζουμε ήσουν όπως παλιά.

Σε είδα να χαμογελάς
και για τραγούδια του Παύλου να μιλάς.

Ρε αλήτη είσαι εσύ;

Τα πόδια στο πάτωμα
σέρνεις σαν παιδί.
΄Ωρες - ώρες μου
μιλάς και το σύστημα κατηγοράς.

Ρε αλήτη μη μου ξεφυσάς
Θα έρθουν άλλες εποχές για εμάς.


Στάχτη



Ήμουνα σπόρος,
και ρίζωσα,


Έγινα δεντράκι.
και ίσιωσα


Κατέληξα δέντρο
και πείσμωσα.


Κόπηκα
μα δεν το ήξερα.


Κάρβουνο απεμεινα


Στάχτη και ύστερα χάθηκα.
Σε κάτι που το λεγαν θάλασσα
μα αύτο που ήμουν δεν θα άλλαζα
για όλα τα χρόνια που ανάσαινα
δεύτερη ζωή δεν θα 'κανα.


Νατάσα Πέτρου - Ελπίδα Ιωάννου

postheadericon Εlectra Solomonidou

Βγήκα για κάτι δουλειές. Ήμουνα σταματημένη στα φανάρια της λεωφόρου.. γυρνάω αριστερά, το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια υπέροχη εικόνα. Ένα νεαρό ζευγάρι, με φόντο την αγριεμένη θάλασσα, αγκαλιάζεται τρυφερά. Τι ωραία αντίθεση θεέ μου!
Τα μάτια μου υγρά, μέσα μου σκιρτήματα συγκίνησης και νοσταλγίας.
Νοσταλγία για τις ημέρες που έφυγαν, για τις στιγμές που χάθηκαν στο χρόνο,
Για όλα όσα με έκαναν κάποτε να νιώθω, και όχι απλά να κινούμαι μηχανικά….


--
Παθιάζομαι με ότι με ανεβάζει
Αντιστέκομαι σε ότι με χαλά
Δίνομαι σε αυτούς που μπορούν να με αντέξουν
Δε φοβάμαι να νιώσω
Να ζήσω
... Να πληγωθώ
Η ζωή είναι απλά,
Στιγμές….
Και δεν πρέπει να τις προσπερνάμε
Γιατί μέσα σε αυτές κρύβεται όλη η ουσία
Η ευτυχία
Η λύτρωση .
Άκουσε με, μη με αγνοείς
Μην αγνοείς τον φόβο σου
Ίσως ο φόβος που νιώθεις
ήρθε για να σε κάνει πιο δυνατό
Και όχι απλά έρμαιο του….

postheadericon Γιώργος Γρηγορίου - ΑΜΝΗΣΙΑ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΕΠΙΦΥΛΑΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΑΝΩ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΩ
ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΟΙΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΘΑ ΧΑΘΩ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΠΑΩ ΜΑΚΡΙΑ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΚΛΑΨΩ Η ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ
Η ΑΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΠΛΗΡΩΣΩ ΑΚΡΙΒΑ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΕ ΣΦΙΓΓΕΙ ΚΑΙ ΣΚΑΩ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΔΩ
ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΘΑ ΠΑΩ
Η ΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΑ ΚΑΩ

ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΚΟΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΩ ΜΕ ΕΝΟΧΕΣ
ΜΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ
ΚΑΙ ΖΩ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ
­

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
To blog αυτό έχει δημιουργηθεί από μια ομάδα ανθρώπων, χωρίς προσωπικό όφελος. Είναι ένα ελεύθερο blog το οποίο ο κάθε ένας μπορεί να μας στείλει στην ηλεκτρονική μας διέυθυνση τις δικές του σκέψεις, ποιήματα, στίχους, διηγήματα και ότι άλλο τον εκφράζει χωρίς συγκεκριμένη θεματολογία. Eδω θα ειναι ο δικος μας χώρος αναζήτησης και ανταλλαγής απόψεων. Θα χρειαστούμε την βοήθεια σας όσο αφορά την διάδωση αυτής της σελίδας, καθώς πολλοί νεοι που γράφουν θέλουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους. Αυτο το blog μπορει να αποτελεσει για ολους εμάς τη δικη μας φωνη. Ενας απο τους κυριους στοχους μας ειναι μεσα απο τη δημιουργια αυτου του blog να δημιουργηθει η εντυπη μορφή του. mavripena@hotmail.com

Αναγνώστες

Από το Blogger.